دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران پژوهش‌های انسان‌شناسی ایران 2251-8193 12 2 2022 08 23 Food as a Cultural Text Ethnography of Local Food Culture in Babol City غذا به‌مثابه متن فرهنگی مردم‌نگاری فرهنگ بومی خوراک در شهرستان بابل 85 101 92978 10.22059/ijar.2023.355631.459803 FA حسین میرزائی استادیار گروه آموزشی مطالعات فرهنگی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران Journal Article 2023 02 21 For thousands of years, humans have experienced various biological and cultural changes to satisfy their food needs in order to ensure their survival on the planet. Food is a permanent and meaning-making field for human interactions, that is, something more than a means of survival. In the anthropological literature, production and processing, distribution and consumption of food are considered to be the main elements of the culture of any community.Food binds the personality of individuals and the identity of groups and becomes an important tool for social communication and understanding. Food has a place in culture that connects human communities to each other and connects deep human beings to each other and plays an essential role in all meaningful andidentity-giving actions of humans.Food culture is the source of identity and cultural and natural heritage of each region.Due to the age and vast geographic-cultural diversity in Iran, a great treasure of knowledge related to local food systems in different climatic and cultural habitats has been create.In this article, an attempt has been made to depict the local food culture in one of the important cities of Mazandaran province, namely Babol, using ethnographic field research. یکی از اساسی‌ترین نیازهای اولیه انسان، تغذیه اسـت، نیـازی که همیشگی است و انسان برای تامین آن باید کوششی دائمی داشته باشد.خوراک میدانی معناساز بـرای تعاملات انسانی است، یعنی چیزی بیش از وسیله‌ای برای بقاء. در این پژوهش، فرهنگ محلی خوراک در شهرستان بابل به عنوان متنی فرهنگی مطالعه شده است. این منطقه‌ که دارای زمین‌های حاصل‌خیز، مراتع بارور و تنوع محصولات زراعی و دامی است، از دیرباز، شاهدگوناگونی و تکثر در مواد خوراکی بوده است. مردمان محلی بابل با انطباق خود با طبیعت و رابطه‌ای خردورزانه با زیست‌بوم، خلاقانه توانسته‌اند از مواد خام روئیدنی و دامی، محصولات خوراکی متنوع تولید کنند. بابلی‌ها با تقسیم‌بندی خوراک به سرد، گرم و متعادل، غذا را در ارتباط با سلامت -بیماری و مراحلی از چرخۀ زندگی ارزیابی می‌کنند. بخش مهمی از هویت فرهنگی بابلی‌ها و پیوندهای اجتماعی آنان با خوراک بومی گره خورده است. سر سفره کسی نشستن پیام‌های دوستی را می‌فرستد و رد کردن دعوت، می‌تواند پیوندها را مشکل‌ساز کند. سفره غذا، حدود فرهنگ، میزان رفاه و عدالت اجتماعی طبقه‌های گوناگون را نمایان می‌سازد. همچنین گویش بابلی پایه‌های عمیق مطابقت روانشناسانه میان غذا، تلقی شخصیتی و موقعیت عاطفی را منعکس می‌کند. داده‌های این مقاله از طریق مشاهده حین مشارکت و مصاحبه‌های عمیق با 23 نفر از زنان و مردان بابلی بدست آمده است. متاسفانه بسیاری از دانش‌های بومی خوراک در مناطق سنتی در حال نابودی است و لازم می‌آید برای حفاظت از این میراث فرهنگی ناملموس قدم‌هایی جدی برداشته شود. این پژوهش گامی در همین جهت است. https://ijar.ut.ac.ir/article_92978_7a56f3d515c7314c6f1405bad8d46593.pdf