مرورری بر مطالعات انسان‌شناسی زیستی در باستان‌شناسی ایران (پارینه‌سنگی و نوسنگی)

نویسنده

استادیار گروه باستان‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده

شش دهه کاوش و بررسی باستان‌شناسی در ایران بیانگر این نکته است که گستره جغرافیایی امروزی ایران به طور حتم حداقل از دوران پلیئستوسن جدید مکان زیست جوامع انسانی بوده است. اگرچه دانش ما در خصوص جوامع انسانی پیش از نوسنگی در ایران بسیار محدود است، ولی تعداد قابل توجهی از محوطه‌های باستانی منتسب به ادوار پس از نوسنگی در ایران دارای بقایای اسکلت انسانی هستند. عمده محوطه‌های کلیدی باستانی در ایران مانند تپه حصار، گوهر تپه، تپه سیلک، تپه زاغه، شهر سوخته، حسنلو، گنج دره و غیره واجد بقایای انسانی بوده‌اند و بیشتر این بقایای انسانی هرگز به طور کامل و صحیح مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند. هدف از این تحقیق ریشه‌یابی این کمبود علمی در بدنه انسان‌شناسی و باستان‌شناسی ایران است. داده‌های این پژوهش نشان می‌دهند که از عمده دلایل این وضعیت می‌توان به عدم وجود کافی متخصصین انسان‌شناسی زیستی در ایران، جدایی تاریخی انسان‌شناسی و باستان‌شناسی در ...