انسانها در زندگی روزمره با هویتسازی، خود را از دیگران متمایز میسازند و بین خود و دیگری تمییز قائل میشوند. مکان نیز با حضور انسان و فعالیتهای وی هویت پیدا میکند. تعلقخاطر و حس مثبت داشتن به مکان و انباشت تجربهها و خاطرات مبتنی بر مکان نشانهای از هویت مکان است. در این مقاله تلاش شده است تا با مطالعه تطبیقی میان دو مجتمع مسکونی واقع در مناطق 15 و 1 تهران و با اتخاذ رویکردی کیفی از طریق مصاحبه و مشاهده و با نمونهگیری هدفمند و شبکهای، به بررسی این مسئله پرداخته شود که سکونت در مجتمعهای مسکونی چه تأثیری در هویت مکانی و بیهویتی افراد دارد و شکلگیری و کیفیت هویت مکانی در این دو مجتمع چگونه است. در بحث نظری با استفاده از نظریههای آموس راپاپورت و کوین لینچ هویت مکانی تحلیل میشود. یافتهها نشان میدهد ارتباط مستمر با فضا و گذراندن مدت زمان طولانی در خانه، رابطه مستقیمی با تعلقخاطر و حس مثبت به مکان دارد، چراکه انباشت تجربهها و خاطرات روزمره در ارتباط با مکان شکل میگیرند؛ به عبارت دیگر، هویت مکانی زمانی بازنمود مییابد که استفاده مستمر از فضا در عادتهای روزمره افراد تثبیت شده باشد.
فکوهی, ناصر, حسین یزدی, مریم. (1392). هویت مکانمند و بیهویتی در فضای شهری: مطالعه موردی دو مجتمع مسکونی در شهر تهران. پژوهشهای انسانشناسی ایران, 3(2), 44-7. doi: 10.22059/ijar.2014.50842
MLA
ناصر فکوهی; مریم حسین یزدی. "هویت مکانمند و بیهویتی در فضای شهری: مطالعه موردی دو مجتمع مسکونی در شهر تهران". پژوهشهای انسانشناسی ایران, 3, 2, 1392, 44-7. doi: 10.22059/ijar.2014.50842
HARVARD
فکوهی, ناصر, حسین یزدی, مریم. (1392). 'هویت مکانمند و بیهویتی در فضای شهری: مطالعه موردی دو مجتمع مسکونی در شهر تهران', پژوهشهای انسانشناسی ایران, 3(2), pp. 44-7. doi: 10.22059/ijar.2014.50842
VANCOUVER
فکوهی, ناصر, حسین یزدی, مریم. هویت مکانمند و بیهویتی در فضای شهری: مطالعه موردی دو مجتمع مسکونی در شهر تهران. پژوهشهای انسانشناسی ایران, 1392; 3(2): 44-7. doi: 10.22059/ijar.2014.50842
)